Hayat, bahardır. Hayat, karnavaldır. Karnavalda, insanlık açılır. Baharda, doğa açılır. Karnavalda, yapay düzenler, otoriteler, ilişkiler ve hiyerarşiler çözülür. İnsanlık, şenlik coşkusuyla kısa bir süreliğine de olsa ritüeller ve kutlamalar yapar. Doğa, baharla birlikte kışını, katılığını ve aşılmazlığını çözmeye başlar. Hayat dediğimiz olağanüstü tecrübenin kendini aştığımız sürece yaşadığımızı gösteren iki derin gerçekliği, karnaval ve bahardır.

Hayatın bastırılmış enerjisinin yeniden dolaşıma sokulmasını bahar ve karnaval temsil etmektedir. Bütün sınırlar, yapaylaşır ve buharlaşır. Yüksek olan alçalır, ciddi olan gülünçleşir, resmî olan çözülür, beden yeniden görünür olur. Bahar ve karnaval, her şeyi eritir ve yeniler. Bütün katılıklara karşı kahkahalar atma coşkusu, hayattır. Hayat, hiçbir disipline, talimata, buyruğa ve talimnameye sığmaz. Gülme, hayattır, hakikattir ve hafifliktir. Hayat karnavalında kendimizi hiçbir role hapsetmemize gerek yoktur. Hayat karnavalında yer değiştirelim, taşalım, dönüşelim, çoğalalım, büyüyelim. Benliğimiz, mevsimleri yaşar, kapanır, kararır, karar verir, bekler ve sonra yeniden açılır. Bahar geldiğinde yalnız doğa değil, iç dünya da yeşermeye başlar. Kapanmış duygular çözülür, bastırılmış imgeler yüzeye çıkar, yaşam istemi kendini hatırlatır. Bahar, ruhun iç kıştan çıkışıdır. İnsan, kendi iç karanlığını aşabildiği ölçüde baharı gerçekten yaşar.

Bahar, doğanın karnavalıdır. Kışın kapanmış, suskun, ağır ve içe çekilmiş zamanda her şey çözülür. Toprak çatlar, su ses verir, tomurcuk açar, renk geri döner. Doğa kendi ciddiyetini askıya alır. Doğa, ciddiyeti ve disiplini sevmez. Dünya yeniden çocuk olur. Baharda ağaçların dalları, karnavaldaki kalabalıklar gibi, tek merkezli bir disipline sığmaz. Bütün dallar taşar, çoğalır, her yöne açılır. Bahar yalnızca mevsim değil, dünyanın oyuna dönmesidir. Dünya yeniden nefes alır, yeniden güler. Yaşamak için bütün disiplinlere ihanet etmeyi, doğadan öğreniriz.