Unuttuğumuz, eski zamanlarda kalan deyimlerimiz vardır, 'gözüm arkada kaldı' da bunlardan birisi... Büyük ihtimalle; hasrettendir, meraktandır, ruhun mum gibi titremesindendir, hasılı rikkattendir... İçinizden gelir, taşar, tıpkı dalgaların sahile vuruşuna benzer. Kendinizi tutamazsınız. Mecburi bir gidişle ilgili, boyun büktüğünüz kaderiniz, kalbi yaran vedadandır:
'Gözüm arkada kaldı' der insan... 'Gözüm arkada kaldı...'
Belki bin türlüsü vardır görme'lerin... Gençlikteki coşkulu tutkular; yüzümüzü hep öne ve hep ileriye baktırsa da, gemiyi hayat üzerinde asıl yüzdüren şey; en arkada ve dipte dönüp duran uskurudur. Uskur, sürekli karıştırıp döndürdüğü zamanın içinde, spiral oyuklar, dönenceli yollar açıp durur. Bambaşka görmeler sağlar bu hal bize... Geçmişle yüzleşme, geleceğe dair kurulan hayaller, metruk pişmanlıklarla yeni yol haritaları, eski ile yeni diyelim kısaca, iç içe geçer ve ruh dediğimiz şey, bir görüş atlası gibi açılır önümüze... Göz, görür. Ruhunsa görüşleri vardır.
Aynı şeye baktığında, her defasında aynısını mı görür insan? İlk çekildiği gündeki gibi midir eski fotoğraflarınız? Kütüphanenizdeki kitaplar on yıl evvel okuduğunuz halleriyle mi durmaktadır? Çocukken neşeyle söylediğiniz şarkı, kırk yıl sonra niçin gözünüzden yaş getirir?
Biriktirerek görürüz. Zaman geçtikçe, görmek bir maruz kalış hali olmaktan sıyrılır yavaş yavaş... Hayat durulup sakinleştikçe, eskiden gördüklerimize bir kere bir kere daha bakma şansımız olur ki her zaman şans da denmeyebilir bu duruma, pişmanlıkların, vazgeçişlerin, hüzünlerin, unutmak istediklerimizin içinden yeniden geçebilmek mesela, çoğu kez cesaret ister... Bir asansör gibi zamanın içinde aşağı yukarı doğru hareket ederken ruh; sıkça söyleyeceği şey şudur büyük ihtimalle: 'gözüm arkada kaldı...'
Rüyalarımız da bir görme biçimidir öte yandan. Mazi ile geleceğin birbirine karıştığı o zamansızlık buutunda, sanki askıya takılmış elbiseler kadar itaatkarızdır Gördüren'e. Tüm ağırlıklarımız kalkmıştır her şeyden önce, ölüler dirilmiş, gidenler dönmüş, uzaklar yakın olmuştur, konuşmak isteriz sesimiz çıkmaz, koşmak isteriz gücümüz yetmez her nasılsa...