Malumunuz, Şafiilere göre kurban kesmek sünnettir, tıpkı bayram namazı gibi. Yani bir farz kadar bağlayıcı değil. Yine de hali vakti yerinde olanlar bu ibadeti yerine getirmeye gayret ederler. Hanefilerdeki kadar yaygın ve sıkı değil anlayacağınız. Hanefilere göre kurban kesmek de bayram namazı kılmak da vaciptir. Bağlayıcılığı farz derecesinde olmasa da farza yakın bir ibadet olarak kabul edilir. Bu yüzden Hanefi ortamlarda titizlikle yerine getirilir. Maksadım, burada fıkhi bilgiler vermek değildir kuşkusuz. Amacım, dünya kurulduğundan beri şu veya bu şekilde var olan bu ibadetin dine ve aynı dinin içinde farklı mezheplere göre toplum içinde kazandığı anlama ve etkinliğe işaret etmek, vacip veya sünnet olarak güçlü bir sosyolojik vakıa olduğunu vurgulamaktır.

Bizim köyde yaşayan herkes, bölgenin büyük çoğunluğu gibi Şafii'ydi. Kurban bayramında genellikle köyün zenginlerinden biri, kurban (çoğunlukla bir dana veya birkaç koyun) keser, şeriatın emri gereği etleri pay edip dağıttıktan sonra kalanını büyük kazanlarda "Helîse" adı verilen çok lezzetli bir yemek yapardı. Bayram namazından sonra mevsimine göre bahçede veya büyük bir divanda büyükçe bir sofra kurarak köylülere takdim ederdi. Erkekler, kadınlar, çocuklar sırayla sofraya oturur ve bu bereketli yemekten yerlerdi. Buna "Taştêya Îydê" (Bayram kahvaltısı) derlerdi. Ve bu yemek günler öncesinde köylülerin gündemini oluştururdu; "Îsal taştêya îydê kî dide?' (Bu sene bayram kahvaltısını kim veriyor?) diye. Bir anlamda dört gözle beklenirdi.

Normalde çok yakın bir akraba değilse ve bir zorunluluk da yoksa başkasının evinde bir şeyler yemek, hele hele istemek ayıp sayılırdı. Ailelerimiz bu hususta biz çocukları sıkı sıkıya tembihlerdi. Ama kurban bayramında bütün köy yakın akraba olmuş gibi en ufak bir sıkıntı, bir çekinme, utanma olmaksızın o yemeğe koşardık. "Kurban" kelimesi ile "akraba" kelimesi aynı kökten gelirler zaten. Anlamı da yakınlıktır. Kurban ibadeti bizim köyde "yakın ederdi ırağı".