Birincisi: “İslam düşüncesi” terkibinin kendisi modern bir adlandırmadır. Lakin klasik dönemdeki imalarından büsbütün uzak bir adlandırma da değildir. Çünkü İslam kelimesinin dünya tarihinin bir kesitine hâkim olan medeniyet anlamında kullanımı yeni değildir. Şehristânî el-Milel ve’n-nihal adlı eserinde “müteahhirûn min felâsifeti’l-İslâm” ifadesini tam olarak “İslam döneminde yetişen filozoflar” anlamında kullanır. Yine de bu durumun, İslam naslarından kaynaklanmayan ve ilkelerini de İslam dininden almayan felsefî bilimler için geçerli olduğunu belirtmek gerekir. Dinî naslar etrafında kurulan Şerî bilimler mensubu olmak zaten müslüman olma şartına bağlıdır. Bu nedenle İslam coğrafyasında yer alan farklı din mensuplarının mesela Hıristiyan ve Yahudilerin kendi dinî gelenekleri içinde kaleme aldıkları metinleri İslam düşüncesi kapsamında görmüyoruz. Klasik dönemde de gayr-i müslimlerin fizik, matematik, metafizik gibi felsefe bilimleri kapsamında yaptıkları üretim ile kendi dinî nasları etrafında kaleme aldıkları metinler ayrıştırılmış, birinciler İslam döneminin ortak düşüncesi kapsamında değerlendirilmiştir. Dolayısıyla bu değerlendirmede de klasiklerin tavrı yönlendirici olmaktadır. Dikkatle incelenirse klasik ve modern kullanımların mantığı anlaşılmaktadır: İslam’ın oluşturduğu yahut yeniden dirilttiği bilimler geleneği içinde yapılan fikrî üretimler İslam döneminin ortak paydası içinde yer alır.