En basit bir cihazı üreten insan o cihaz için bir de “kullanma  kılavuzu” hazırlar.Kullanma kılavuzu, cihazın ömür kalitesini, verimliliğini, güvenliğini artırmak içindir. Cihaz insanın eseri,insan ise Allah’ın şaheseri.

İnsan kendi eseri için “kullanma kılavuzu”  hazırlar da Allah, yeryüzünün en saygın,en değerli, en donanımlı varlığı  ve halifesi olarak yarattığı; hayat,akıl, irade, kalp, vicdan ve fıtrat sahibi kıldığı; bütün varlık âlemini ve yeryüzünü hizmetine seferber ettiği insanı  başıboş, kılavuzsuz mu bırakır? Asla!Kur’an bütün insanlık için yegâne hayat kitabı ve yaşama rehberidir.

Şöyle düşünülebilir. Allah insanı akıl, irade, vicdan ve fıtrat sahibi kılmıştır.Bu yüce değerlerin kılavuzluğu,insan hayatının esenliği için yeterli olmaz mı? Olabilseydi, ne peygamberlere ne de vahyin rehberliğine gerek kalırdı.Vahyin rehberlik yapmadığı akla nefis rehber olur. İnsanlığın,tarih boyunca, zulmün ve sapkınlığın kıskacında debelenip gelmesi bundandır.

Ne yazık ki  bugün akılları,iradeleri, vicdanları ve fıtratları ihtiraslarının selinde kirlenmiş insanların şekillendirdiği, sözüm ona, medenî bir dünyada yaşıyoruz. Akif’in 105 yıl önce “Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar” diye lanetlediği bir dünyada.Karanlığa gömülmüş böyle bir dünyada vahyin  hayat veren aydınlığına muhtacız. 

“Onlara,yeryüzünde bozgun çıkarmayın, dendiğinde,hayır, bizler barış ve esenlik getirenleriz, derler. İyi bilin ki onlar bozguncuların ta kendileridir.” (Bakara>11)                                             

“İşte onlar doğruluk ve aydınlığı verip karanlığı ve sapıklığı satın alanlardır." (Bakara>16)

Bu ayetlerin haykırdığı evrensel gerçeklik kıyamete kadar asla değişmeyecektir. İyiliği yol edinenler ve kötülüğü yol edinenler…Şair “Oluklar çift; birinden nur akar,birinden kir.” der.

İyiliğin,doğruluğun,mutluluğun, tertemiz bir hayatın dinamosudur vahiy.

“Ey iman edenler! Sizi, size hayat verecek şeylere çağırdıklarında Allah ve resulünün çağrısına koşun ve bilin ki Allah kişi ile onun kalbi arasına girer...”   (Enfâl>24)

“Allah ve resulü sizi,size hayat verecek şeylere çağırır.” diyen âlemlerin Rabb’dir.Vahyin çağrısı “hayat veren”, ruh ve beden sağlığımızın sigortası olan bir çağrıdır. Aklına, iradesine, vicdanına ve fıtratına vahyi rehber kılarak yaşayan insanlar, hidayetin aydınlığında kendilerini sürekli arındırır, geliştirirler.Umutlu, mutlu, güvenli, dipdiri  bir hayat yaşar,arkada “hoş bir seda” bırakarak, gerçek hayata, ölümsüzlüğe yürürler.

Şu ilahi güvenceye bakın.Allah,vahyin hayat veren çağrısına koşan  kulu ile onun kalbi arasına  girerek kulunu korumasına alıyor.Nefsinin telkin edeceği kötülüklerin kalbini, aklını,iradesini kirletmesine engel oluyor;ona umut, güven,huzur ve sabır veriyor.Bu,ne büyük bir lütuftur!

Kur’an,binlerce ayetinden sadece birine katıksız bir samimiyetle tutunanı belirsizliğin ve ümitsizliğin  kâbusundan kurtarır,güvenli ve huzurlu bir hayatın aydınlığına kavuşturur.Bir ayete tutunmak,o ayetin temsil ettiği ilahî iradeye,Allah’a tutunmaktır. ”Kim sahte tanrıları reddedip Allah’a inanırsa kopmak bilmeyen sapasağlam bir kulpa tutunmuş demektir. (Bakara>256)” Üç günlük dünya için sigorta şirketlerinin kapısından ayrılmayan zavallı insan!

Kur’an,insanı ölümlü hayattan, ölümsüz hayata taşıyacak yegâne pusuladır.Gözünü ve gönlünü bu apusuladan ayırmadan yol alanlar,esenlik içinde, ölümsüzlük yurdunun limanına kavuşurlar.