Allah “El Hay” dır. Mutlak ve sonsuz diri olandır. Varlık alemini, en büyük mucizesi olan hayatla şereflendirendir.

Âlemlerin Rabb’i, insana, diğer canlılardan farklı olarak iki boyutlu bir hayat nasip etti. Can verdi, diğer canlılar gibi; maddi, fâni (ölümlü)  hayatla; ruh, akıl, irade, vicdan ve kalp verdi, insan kıldı, manevi ve ebedi bir hayatla taçlandırdı.

İlahi bir inşa programıdır Kur’an. İnsanın manevi ve ahlaki dünyasını; küfrün karanlığından kurtarmak, vahyin ölümsüz değerleriyle donatmak içindir.

Ne zaman kendimize gelip Akif’!in şu mısralarında haykırdığı hakikate kafa yoracağız?

İnmemiştir hele Kur’an şunu hakkıyla bilin, /                                                         

Ne mezarlıkta okunmak ne de falı bakmak için.

Ölüler dini değil, sen de bilirsin ki bu din./                                                                                                     

Diri doğmuş, duracak dipdiri, durdukça zemin.

Kur’an biyolojik ölüleri değil, manevi ölüleri, kalbi ölmüşleri diriltmek, bilinçlendirmek içindir.

“(Manen) ölü iken (vahiyle) dirilttiğimiz ve insanlar arasında yürüyebilmesi için kendisine ışık tuttuğumuz kimse, karanlıklar içinde kalıp ondan hiç çıkamayacak durumdaki kimse gibi olur mu?..." (Enam>122)

Gerçek ölüler, canından değil, imanından olanlardır.

Hay Rabb’im, senin çağrın gerçek hayattır, ışıktır, onurdur, şereftir, itibardır, rütbedir, insan olmaktır, bilinci hidayetin ışığıyla filizlendirmektir.

Üzgünüm. Yüzyıllardır, vahyin özüne, sözüne odaklanmak yerine, sesiyle yetinmişiz.

Kur’an’ın; kalbini imanla ve hidayetle buluşturanları “diri, aydınlık, temiz, gören, işiten” ; Rabb’ine ve vahyin aydınlığına sırt çevirerek yaşayanları “ölü, kabirdekiler, karanlık, kirli, pis, kör, sağır” şeklinde nitelendirmesi ilahi bir vasıflandırmadır:                                                                                            

“De ki pisliğin çokluğu sana tuhaf gelse de pisle temiz bir olmaz. Ey derin akıl sahipleri! Allah’tan sakının ki kurtuluşa erebilesiniz.    (Maide>100) 

“Körle gören, karanlıkla aydınlık bir değildir." (Fatır19-20)

“Dirilerle ölüler de bir değildir... Sen kabirdekilere işittiremezsin.” (Fatır>22)

Vahyin şu hayat ve merhamet fışkıran çağrısına bakar mısınız?            

“…Allah sizden kiri gidermek ve sizi tertemiz yapmak istiyor.” (Ahzab>33)

Gerçekten, Rabb’imin şanına yaraşan bir çağrı. Mutlak kurtuluşun formülünü üç dört kelimeciğin içine nasıl da sindirmiş!

İnsanlık, binlerce yıldır, yaşatana aldırmadan yaşadığı için  mutsuzdur.

“Erkek ya da kadından her kim inanmış olarak iyi bir iş yaparsa onu tertemiz bir hayatla yaşatırız. Ödüllerini yaptıklarının en güzeliyle veririz."  (Nahl>97)

Tertemiz yaşatana minnetsiz yaşayanlar “hayat süren leşler”dir.

Çamura bulaşan el de harama uzanan el de kirlenir. Beden temizliği kalp kirliliğini gidermez. Hüner, bedeni de kalbi de temiz tutabilmektedir. Beden suyla, kalp vahyin ışığıyla arınır.

Karamsarlığın, korkunun, belirsizliğin, ümitsizliğin dehlizlerinde kaybolup gitmek istemiyorsak aşağıda uzatılan ele sımsıkı tutunmak zorundayız:

“…Gözünüzü açın! Gönüller yalnız Allah’ın zikri Kur’an’la sükûn ve huzura kavuşur.” (Rad>28)

Peygamberimizin, kalbinde Kur’an’dan iz bulunmayan insanı harabe eve benzetmesi, ne acı ve sarsıcı bir mahrumiyete vurgu yapmaktadır!

Vahye kulak tıkamak yani dalalet gerçek ölümdür; vahye tutunmak yani hidayet gerçek hayatın ta kendisidir.

Bana, beni hayat sahibi kılanın sözü hayat vermeyecek de yaşayan ölülerin safsataları mı hayat verecek? Bu nasıl bir körlüktür?