Bir milletin kalbi atıyorsa, henüz hiçbir şey bitmemiştir.
Tarih, defalarca bu milleti susturmak istedi; ama o hep yeniden doğdu.
Her yenilgiden sonra, küllerinin altından yeni bir ses, yeni bir nefes yükseldi.
Çünkü bu milletin dirilişi, bir ideolojinin değil, bir ruhun hikâyesidir.
Bugün o ruh yine çağrılıyor.
Savaşın gürültüsüyle değil, içimizin sessizliğiyle;
tekrar hatırlamak, yeniden inşa etmek, tekrar yürümek için.
Yüzyıllardır bize dayatılan unutkanlık, kimliksizlik, köksüzlük;
bir milleti öldüremedi.
Çünkü o milletin mayasında, imanın sabrı ve hikmetin direnci vardı.
Diriliş, hamasetin değil, bilincin meselesidir.
Bir milletin dirilmesi, tankla, sloganla değil;
önce insanının kalbinde başlar.
Kalbini Allah’a bağlamış bir insan,
yeryüzünün karanlığını bile aydınlatabilir.
O yüzden bu çağın en büyük devrimi,
kalpte başlayacak bir inkılaptır.
Bugün dünyada her şey hızla değişiyor.
Makineleşen zihinler, ruhsuz üretimler, kimliksiz hayatlar…
Ama değişmeyen bir gerçek var:
İnsanoğlu hâlâ adalet, merhamet ve anlam arıyor.
İşte bu üç kelimenin tohumları hâlâ bu toprakların derinlerinde saklı.
Ve bu millet, o tohumu yeniden yeşertecek kudrete sahip.
Sezai Karakoç’un dediği gibi,
“Diriliş, insanın kendini yeniden keşfetmesidir.”
Bu keşif, sadece bir hatırlama değil, bir inşa sürecidir.
İnsan, yaratılış gayesini hatırladığında;
toplum da, devlet de, medeniyet de yönünü bulur.
Bugün ihtiyacımız olan, işte bu hikmet merkezli yeniden doğuştur.
Gençlerimize sadece bilgi değil;
bilginin ruhunu, ilmin ahlakını öğretmek zorundayız.
Çünkü ilim imanla birleşmezse,
medeniyet soğur, üretim kirlenir, insan küçülür.
Oysa biz biliyoruz:
Ruh olmadan hiçbir kalkınma gerçek değildir.
Diriliş; bir öfke değil, bir seferdir.
Kırgınlıkların değil, bilincin seferi.
Bugün artık geçmişe ağıt yakmak değil,
geleceğe adım atma vaktidir.
Bu topraklarda yükselen her ezan,
bize sadece ibadeti değil, görevi de hatırlatıyor:
“Şahit olun.”
Hakikate, adalete, insanlığa şahit olun.
Evet, dünya sarsılıyor.
Batı’nın yorgun aklı, Doğu’nun susturulmuş sesiyle birleşemiyor.
İnsanlık, bir yön arıyor.
İşte bu çağ, tam da bu yüzden bizi bekliyor.
Çünkü biz, sadece sınırları olan bir ülke değil;
vicdanı olan bir medeniyetiz.
Ve vicdan sustuğunda, insanlık ölür.
Bugün Türkiye’ye düşen görev,
sadece bir coğrafyanın değil, bir çağın kaderini taşımaktır.
Ekonomiden öte, siyasetten büyük,
medeniyet ölçeğinde bir diriliş vizyonu gerekiyor.
Bir eliyle sanayi kuran, öteki eliyle merhameti yeşerten;
hem kudretli hem de yumuşak bir medeniyet dili…
İşte bu denge, bize emanettir.
Unutmayalım:
Bir milletin büyüklüğü sahip olduklarıyla değil,
verebildikleriyle ölçülür.
Bizim büyüklüğümüz, paylaşmaktan gelir.
Ecdadımız fethetti, ama aynı anda imar etti;
kılıcın yanında kalem, adaletin yanında gönül vardı.
Şimdi o miras, yeni bir çağda yeniden çağrılıyor.
Bu çağın adı “diriliş”tir.
Ama bu diriliş, sadece geçmişe dönmek değildir.
Geçmişin ruhunu alıp, bugünün aklıyla yeniden kurmaktır.
Bir medeniyet, ancak bu iki kanatla uçar:
İman ve idrak.
Birini yitirirsek düşeriz, ikisini birleştirirsek yeniden yükseliriz.
Artık konuşmayı bırakıp yürümek zamanı.
Kalemi kılıç, sabrı devrim, imanı rehber kılmak zamanı.
Çünkü tarih, kendini unutanları değil;
ruhunu hatırlayanları yazar.
Evet…
Bu milletin kalbi hâlâ atıyor.
Ama artık o kalp, sadece kendi için değil;
bütün bir insanlığın umudu için atıyor.
Bu yürüyüş başladı bile.
Ve her adımında şu cümle yankılanıyor:
“Diriliş bir hayal değil,
diriliş biziz.”
Selam ve dua ile.