12 yıllık zorunlu eğitim toplumu çökertti, evlilik kurumunu ve aileyi öldürdü; anlam ve değer temelli olmayan, laik, ruhsuz, pozitivist / materyalist ve ezberci eğitim, çocukların karakter gelişimini olumsuz yönde etkiledi, yozlaştırdı, genç kuşakları hedonizmin ve nihilizmin kucağına fırlattı; değerlerimize ve kültürümüze önce yabancılaşırdı, sonra düşman yaptı ve sonunda mankurtlaştırdı.
Oysa tek 1 çocuğumuzu bile kaybedecek lüksümüz yok bizim: Dünya bize gebe, biz hakikate.
Biz toparlanamazsak, dünyanın bu cehennemi andıran cendereden, çıkmaz sokaktan çıkabilmesi çok zor: Batılılar da, Doğulular da narsist ve ufuksuz! Doğulular derken Çin, Hindistan ve Japonya’yı kastediyorum: Ufuksuzlar çünkü Çin, Hint, Japon ve Kore kültürleri, insanlığın ürettiği en incelikli, en derinlikli kültürleri arasında en ön sıralarda ama bunların hepsi kapitalistleşmek için can atıyor; kapitalistleşirken de intihar ettiklerini, Batılıların karikatürü olduklarını göremeyecek kadar kendilerini yitirmiş, ufuklarını ve ruhlarını kaybetmiş durumdalar!
Dünyayı “ben, ben” diyerek cehenneme çeviren Batılıların kuyruğuna takılıp, maymun gibi taklit etmeyi bir marifet zannediyorlar! İntihar ediyorlar!
Biz Müslümanlar, “ben, ben” değil, “önce sen!” diyen bilge bir medeniyetin çocuklarıyız ve bu kuşatıcı idrakle insanlığın önünü açacak medeniyet fikrini biz sunacağız dünyaya.
İÇ CEPHE ÇÖKMÜŞSE, DIŞ CEPHENİN GÜÇLÜ OLMASI TOPLUMUN ÇÖKMESİNİ ÖNLEMEYE YETMEZ!
Ama bir sorun var: “Dış cephe”de çok büyük atılım yaptık fakat iç cephe fokur fokur kaynıyor: Yönünü, yörüngesini yitirmiş, ruhunu yitirme tehlikesinin eşiğine sürüklenen ve derhal kısa, orta ve uzun vadeli çözüm önerileri geliştirilmesi gereken zihnen felçleşmiş, birbirini anlamayan, birbirinden uzaklaşan, ülkenin yumuşak karnını sürekli kaşımaya ve patlatmaya hazır hastalıklı bir toplum manzarası sergiliyoruz.