Bir furyadır gidiyor. Anneler günü, babalar günü… derken neredeyse 365 günü kutlamalarla dolduracağız.

Bu kutlamalar artık, Değerlerimizle örtüşen ana-baba haklarını hatırlamak, onların gönlünü almak ve onlarla helalleşmekten öte,  kapitalizmin tüketimi körükleyen bir aparatına dönüştü. Dönüştü değil, zaten bu günlerin tüketim ekonomisine hizmet için uydurulmadığını kim iddia edebilir?

Biraz açayım. Bir insana annesini, babasını hatırlatmanın neresi kötü diyebilirsiniz. Bu itirazda haklılık payı da yok değil. Şöyle ki; anasını, babasını yılda bir defa hatırlayanlar için bir teselli olması…

Yoksa babalarımız yılda bir defa bir hediye ile geçiştirilecek varlıklar olamaz, olmamalı.

Bayramlarımızın suyu mu çıktı? Sen bayramlarda tatil yapacağım diye anne babanı boynu bükük yollara baktır, telefonla lütfen bayramlarını kutla, sonra da bir hediye ile onların gönlünü almaya çalış öyle mi?

İşte bunun için diyorum ki,  özellikle anneler/babalar günü kutlamaları bizim kültürümüze ait bir şey olamaz. Çünkü bizim inancımızda yılın 365 günü onlarla ilgilenmemiz gerekir, ihtiyaçlarını görmemiz icabeder. Çünkü bu bize Allah’ın emri. Aksi takdirde cennet bize haram olur. Zira onların öncelikle bir çoraba, bir gömleğe değil, sevgiye ve yürekten şefkate ihtiyacı var, bizimle birlikte vakit geçirmeye ihtiyacı var.

Madalyonun diğer yüzünde babaların da  dosyası  az kabarık değil hani;

Çoçuklarımızla  onların bize en çok ihtiyaç duydukları büyüme çağlarında ne kadar kaliteli zaman geçirebildik? Ne kadar onlarla arkadaş/sırdaş olabildik?

Onları kaç defa kalp atışlarını hissedecek kadar, kucakladık?

Onlarla güreştik mi, çit taş, birdir bir, kör ebe, saklambaç oynadık mı???

Ama, fakat, lakinleri duyar gibi oluyorum ama bu işin mazereti yok. Eğer cevabınız evet değilse sınıfta kaldık demektir.

Eğer evlatlarımızda bu fırsatı kaçırdıysak torunlarımızla telafi edebiliriz.

Velhasıl, Günler bahane, tüketim şahane.

Hakeden tüm babalar önünde saygıyla eğiliyorum.